როგორც საბჭოთა სოციალისტურმა რესპუბლიკამ, საქართველომ 1989 წლის ნოემბერში მიიღო დადგენილება, რომლის მიხედვითაც 1921 წელს ქვეყნის გასაბჭოება ანექსიად შეფასდა. ეს აქტი საბჭოთა მმართველობითი მემკვიდრეობის აშკარა უარყოფას ნიშნავდა, რასაც წინ უსწრებდა 9 აპრილის ტრაგედია. თუმცა საბჭოთა რეჟიმის უარყოფა, რომელიც შემდგომში, 1991 წელს, საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენით ფორმალურად განმტკიცდა, შეუძლებელი იყო საბჭოთა მმართველობის სამოცდაათწლიანი პერიოდის განმავლობაში დატოვებული მატერიალური და სიმბოლური კვალის გაუთვალისწინებლად.
ეს კვალი, როგორც მატერიალური, ისე არამატერიალური, ქმნის მემკვიდრეობას, რომელიც საქართველოს უახლეს ისტორიას, ისევე როგორც სხვა პოსტსაბჭოთა და აღმოსავლეთ ევროპის სახელმწიფოების წარსულს, ასახავს. კულტურული მემკვიდრეობისგან განსხვავებით, რომელიც „მემკვიდრეობად ქცევის“ პროცესის შედეგად შეგნებული შერჩევისა და იდენტობაზე დაფუძნებული ღირებულებითი შეფასების პროდუქტად განისაზღვრება (Davallon, 2010), წარსულის დანატოვარი იმ ელემენტებს გულისხმობს, რომლებიც საზოგადოებას არჩევანის გარეშე გადაეცემა. შესაბამისად, პოსტსაბჭოთა სახელმწიფოები საბჭოთა დანატოვარის წინაშე დგანან, რომელიც მათ უნდა მიიღონ, უარყონ, გარდაქმნან ან კულტურულ მემკვიდრეობად გადააზრონ. აღნიშნული დინამიკა განსაკუთრებით თვალსაჩინოდ იკვეთება ყოფილ საბჭოთა სივრცეში ლენინის ძეგლების ბედის მაგალითზე.
საბჭოთა დანატოვარი სპორტის სფეროშიც მკაფიოდ არის წარმოდგენილი, სადაც მისი ხელახალი კონფიგურაციის პროცესები მიმდინარეობს: სახელმწიფოები საბჭოთა ეპოქიდან შემორჩენილ სპორტულ ინფრასტრუქტურას განსხვავებული გზით ეპყრობიან — ინარჩუნებენ, მიტოვებულ მდგომარეობაში ტოვებენ, ახალ ფუნქციას ანიჭებენ ან ახალი ობიექტებით ანაცვლებენ. მიუხედავად იმისა, რომ 1990-იანი წლების დასაწყისში საქართველო საბჭოთა სისტემის სრულ უარყოფას ესწრაფოდა, წინამდებარე კვლევის მიზანია პასუხი გასცეს კითხვას: როგორ იმართება თანამედროვე საქართველოში საბჭოთა პერიოდის სპორტული ინფრასტრუქტურა და პრაქტიკა შერჩევითი მიდგომის საფუძველზე და რას გვიჩვენებს ეს ქვეყნის საბჭოთა წარსულთან ურთიერთობის უფრო ფართო სტრატეგიების შესახებ?
შერჩეულ სპორტულ სივრცეებსა და პრაქტიკებზე ფოკუსირებით, ნაშრომი საბჭოთა დანატოვართან ურთიერთობის სხვადასხვა ფორმას — შენარჩუნებას, ჩანაცვლებას, გარდაქმნასა და უარყოფას — კონკრეტული მაგალითების საფუძველზე განიხილავს. კვლევა ეფუძნება შემთხვევის ანალიზს, ინტერვიუებსა და მონაწილეობით დაკვირვებას, რომლებიც 2026 წელს საქართველოს სხვადასხვა რეგიონში ჩატარდა. განხილულია თბილისის „შრომითი რეზერვების“ სპორტული დარბაზის შენარჩუნება; ახალი სპორტული ობიექტების, მათ შორის ბათუმის სპორტის სასახლისა და ონის ჭიდაობის სკოლის მშენებლობა; აგრეთვე ყოფილი საბჭოთა ობიექტების — სამტრედიის ჩაისა და დაფნის ქარხნისა და იმერეთში მდებარე ამაღლების სანატორიუმის — სპორტულ დარბაზებად გარდაქმნა.
კვლევა ასევე ეხება საბჭოთა სპორტული გავლენის უარყოფას ძიუდოსა და სამბოში, სადაც საბჭოთა დანატოვარი კონკურენციაში შედის ეროვნულ მემკვიდრეობასთან, რომელსაც ქართული ტრადიციული ჭიდაობა განასახიერებს. უფრო ფართო პერსპექტივით, ნაშრომში დასაბუთებულია, რომ სპორტი წარმოადგენს ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს სფეროს, რომლის მეშვეობითაც საქართველო საკუთარ საბჭოთა წარსულს შერჩევითად გადააზრებისა და მასთან ურთიერთობის ახალ ფორმებს აყალიბებს